Precies vandaag op 11 december is Richard Monster 25 jaar in dienst bij Zwapex. Samen met hem blikken we terug op deze jaren.
Richard Monster is 57 jaar, getrouwd met Melissa, vader van twee kinderen en bonusvader van twee kinderen. Thuis is het een gezellige boel: vier katten, twee honden, een aquarium en een vijver. In zijn vrije tijd is hij veel aan het klussen of gaat hij naar de waterkant om te vissen.
Hoe begon jouw avontuur bij Zwapex 25 jaar geleden?
“Ik werkte in de petrochemie bij een andere opdrachtgever. Op een dag werd ik van achteren aangereden door een busje van Zwapex. Toen ik een tijd thuis had gezeten met wat klachten en daarna weer aan het werk ging, kwam ik ineens een vacature van Zwapex tegen en zo is die bal gaan rollen. Ik had al vaker tegen mezelf gezegd dat ik ooit uit de petrochemie wilde stappen, dus ik dacht: dit is het moment.
Ik solliciteerde, werd aangenomen door Jan van der Laan en op mijn eerste werkdag zat ik op dezelfde plek als waar ik nu zit voor dit interview. John Witkamp bracht me naar mijn eerste klus, bij bouwbedrijf Schouten in Rijswijk. Daar ging ik in de leer bij Kees Ossewijer.
In die tijd begon je gewoon als afwerker. Drie jaar op de bus bij iemand: kijken, leren, doen. Ik heb verschillende leermeesters gehad. Eerst heb ik bij Kees gezeten, toen bij André Troost en uiteindelijk bij Pierre. Vanaf dat moment zijn we dikke vrienden geworden. Je leert elkaar echt kennen als je elke dag met elkaar op pad bent.”
Hoe ziet een perfecte werkdag eruit?
“Perfect bestaat niet, maar voor mij is een dag geslaagd als ik met voldoening thuiskom. Het liefst kit ik de hele dag kozijntjes op mijn gemak. Graag met achterlijk grote voegen, dat vind ik het leukste.
Je moet dan eerst even nadenken hoe je het slim kunt aanpakken. Dat is het mooie van dit vak: na 25 jaar heb je zo veel technieken in je hoofd dat je bijna alles wel netjes krijgt. Afwerken is één ding, maar daarna moet je het ook nog strak kitten. Soms heb je gewoon heel veel kit nodig, maar dat hoort erbij.”
Waar ben je het meest trots op uit al die jaren?
“Zonder twijfel Las Palmas. Ik heb daar bijna alles gekit. In de koepel boven zit nu een architectenbureau, beneden zat destijds Herman den Blijker met zijn restaurant. Die heb ik vaak gesproken, echt een topvent.
Bij de opening mochten geen bouwvakkers aanwezig zijn… behalve ik. Daar stond ik dan, samen met koningin Beatrix. Ik heb nog even met haar gesproken. Dat gebeurde later nog eens toen ik in Paleis Noordeinde werkte. Dat zijn momenten die je nooit meer vergeet.”
Wat is het meest bijzondere of gekste wat je hebt meegemaakt?
“In Leiden, bij een studentenflat, zag ik dingen waarvan ik dacht: studenten hebben echt geen schaamte.
In Amsterdam stond ik op een steiger. De straten zijn daar niet heel breed, een meter of zes tot acht. Toen ik opkeek, stond er aan de overkant van de straat ineens een vrouw voor het raam… poedelnaakt. Dan sta je wel even te kijken!
Een ander gek moment was een winterdag in Krommenie, samen met Pierre en Arie Vonk. Laatste vrijdag van het jaar, elf uur ’s ochtends, en Pierre had een barbecue meegenomen. Daar stonden we dan, in de vrieskou te BBQ’en.”
Wat is volgens jou het geheim van een goede kitter?
“Vanaf dag één goed kijken. Hoe mensen dingen afwerken, hoe ze lastige hoekjes oplossen: alles opslaan. Op een gegeven moment moet je het zelf doen en dan moet je gewoon beginnen. Niet te veel nadenken, gewoon doen, en dan komt het vanzelf goed.”
Welk advies zou je nieuwe medewerkers geven?
“Niet te snel opgeven. Je hebt momenten dat je denkt: waar ben ik aan begonnen? Die had ik ook. Maar als je dan doorzet, leer je het vak pas echt. En mensen die met hun handen willen werken zijn schaars, dus als je er plezier in hebt: vasthouden.”
Waar maak je collega’s ’s ochtends blij mee?
“Door me even met rust te laten. Ik begin de dag met een bak thee, altijd. En koffie neem ik altijd zelf mee! Die koffie uit de automaat vind ik niet te drinken. En als ik echt iets uit de automaat pak, is het chocomelk. Daarna kan je doen en laten wat je wil. Ik ben toch niet meer gek te krijgen!”
Wat doe je als eerste als je thuiskomt?
“Mijn vrouw een kus geven. De honden ook. Dan pak ik koffie en doe ik een half uurtje helemaal niks. Daarna is er altijd wel wat te doen: koken doen we om en om, de honden moeten eruit en in huis is altijd werk. Maar eerst even een half uurtje relaxen.”
Dilemma’s – zo denkt Richard erover
Een dag zonder koffie of zonder telefoon?
“Zonder koffie. Ik moet bereikbaar blijven.”
Stukje rijden of project om de hoek?
“Om de hoek.”
Winterkou of zomerse hitte?
“Beide hebben hun voor- en nadelen. In de winter kit het beter.”
Biefstuk of stamppot?
“Dat is een lastige! Doe dan maar stamppot.”
Pierre of Ramona?
“Daar kan ik toch niet uit kiezen!”
Altijd te vroeg of altijd nét te laat?
“Te vroeg. Ik háát te laat komen.”
Uit eten of zelf koken?
“Uit eten. Vooral bij ’t Schuitje in Zierikzee, samen met mijn vrouw, Pierre en Ramona.”
Met of zonder muziek werken?
“Met muziek. Welke stijl maakt mij niet uit; alles vind ik goed.”
Chocola of chips?
“Chocola.”
Altijd zeggen wat je denkt of soms even je mond houden?
“Hangt van de situatie af. Soms moet je het zeggen, soms moet je het laten.”
Netjes opgeruimd of georganiseerde chaos?
“Netjes opgeruimd. Al is mijn schuur echt een bende.”
Namens alle collega’s
Richard, namens het hele team willen we je bedanken voor 25 jaar inzet, humor, vakmanschap en verhalen die nog jarenlang door de gangen zullen blijven zweven. Je bent niet alleen een vakman waar je trots op kunt zijn, maar ook iemand die het werk nét een stukje leuker maakt. Bedankt voor alles wat je hebt betekend voor Zwapex, voor de projecten en vooral voor de mensen om je heen. Op naar nog veel mooie jaren!
